குழந்தையும் பெற்றோரும் – பெ.தூரன்

வாசிக்கும் நேரம்: 3 நிமிடங்கள்

குழந்தையிடம் அன்பில்லாத தாய் தந்தையர் இருப்பார்களா?

“இது என்ன கேள்வி? இருக்கமாட்டார்கள் என்பது தான் தெரிந்த விஷயம் ஆயிற்றே!” என்று பொதுவாக எல்லோருடைய மனதிலும் எண்ணம் உண்டாகும். குழந்தையிடம் கொள்வதுதான் பெற்றோரது இயற்கை. ‘பெற்ற மனம் பித்து’ என்ற பழமொழியும் அதனாலையே தோன்றி இருக்கிறது. இந்த அடிப்படையைக் கொன்டே மனத்தத்துவ உண்மைகளை எழுதி இருக்கிறேன்.

ஆனால் மகவிடம் வாஞ்சையில்லாத ஒரு சில பெற்றோர்கள் இருந்தாலும் கூடும். அந்த உண்மையும் நாம் உணர வேண்டும். லட்சத்தில் ஒருவர் இருக்கலாமோ என்னவோ என்று நினைப்பீர்கள். நான் அப்படிக் கூடத் தைரியமாகக் கணக்கிட முன்வரவில்லை. நான் சொல்வது எல்லாம் இதுதான். அதாவது குழந்தைகளிடம் அன்புகொள்ளாத பெற்றோர்களும் இருப்பார்கள் என்பதே. அதன் காரணத்தைச் சுருக்கமாகக் கீழே விளக்கி இருக்கிறேன்.

அன்பில்லாம விருப்பத்தோடு குழந்தையிடம் வெறுப்புணர்ச்சியும் சில பெற்றோர்களிடம் காணப்படுகிறது. வெறுப்புணர்ச்சி என்றால் அன்பே சிறிதும் கலவாதது என்று யாரும் என்ன கூடாது. மொத்தத்திலே பார்க்கும்போது வெறுப்புணர்ச்சியே மேலிட்டு நிற்கும் நிலையைத்தான் நான் குறிப்பிடுகிறான். இந்த மாதிரி வெறுப்புணர்ச்சி அறியாமையால் ஏற்படலாம். அல்லது தம்மை அறியாமலேயே பெற்றோர்கள் இவ்வெறுப்புணர்ச்சியை கொண்டு இருக்கலாம். இங்கனம் உண்டாகும் வெறுப்புணர்ச்சியைப்பற்றி விரிவாக ஆராய்ந்த பிட்ஸ் சைமன் (Fitz Simon) என்பார் அது சாதாரணமாக எவ்வாறெல்லாம் நடத்தையில் வெளியாகிறது என்பதை வகுத்துக் கூறியிருக்கின்றனர்.

  1. குழந்தையிடம் குறைபாடுகளையே காணுதல்
  2. கடுமையான தண்டனை கொடுத்தல்
  3. பயமுறுத்தல்
  4. பூட்டி வைத்தல்
  5. பழித்துப் பேசுதல்
  6. சிறிது நேரங்கூட அன்போடு பேசாதிருத்தல்
  7. இஷ்டம்போல  எங்கு வேண்டுமானாலும் திரியும்படி விட்டுவிடுதல்
  8. மாற்றாக குழந்தைகளோடு ஓத்திட்டு  இழிவு படுத்துதல்
  9. எதிர்பார்க்க முடியாத செயல்களை எதிர்பார்த்தல்
  10. பேணாது விடுதல்
  11. வீடடைவிட்டுத் துரத்துதல்

என்று இப்படிப் பலவேறு வகைகளில் அந்த வெறுப்பானது வெளிப்படுகின்றது. இவ்வாறு ஏதாவது ஒரு வகையில் நடந்து கொள்ளும் சில பெற்றோர்கள் தங்கள் நடத்தையில் வெறுப்புணர்ச்சி இருக்கிறதென்றும் அது குழந்தையைப் பாதிக்கிறது என்றும் அறியாமலும் இருக்கலாம்.

வெறுப்புணர்ச்சியால் பாதிக்கப்படட குழந்தைகளிடம் சாதாரணமாகக் கீழ்க் கண்ட தன்மைகள் காணப்படுகின்றன.

  1. பிறரிடம் சண்டை இடுதல்
  2. கலகம் உண்டாகுதல்
  3. விரோதம் கொள்ளுதல்
  4. பொறாமை கொள்ளுதல்
  5. பிறருக்குத் துன்பம் விளைத்தல்
  6. தன்னைப் பிறர் கவனிக்கும் படியாகக் குறும்பு செய்தல்

இவற்றோடு திருடவும் பொய் சொல்லவும் அக்குழந்தைகள் பழகி கொள்கின்றன. சில குழந்தைகள் வீட்டை விட்டு ஓடி விடுவதும் உண்டு. இம்மாதிரி செய்கைகளால் பெற்றோரின் மன அமைதியைக் குலைக்க வேண்டும் என்று தம்மை அறியாமையாலே அக்குழந்தைகளுக்கு ஆசை ஏற்படுகின்றது.

நல்ல முறையில் குழந்தை வளரவேண்டுமாயின் அதை அன்புடன் பேண வேண்டும். அன்பில் மலர்கின்ற குழந்தை எவ்விதமான மனக் கோளாறுமில்லாமல் வளர்கிறது. மிதமிஞ்சிய அன்பின்னாலும் தீங்கு நேர்வதுண்டு. ஆனால் அதை விட வெறுப்புணர்ச்சியின் விளைவாக உண்டாகும் தீமைகளே அதிகம். அன்பு சற்று அதிகமே இருக்கலாம்; ஆனால் வெறுப்புணர்ச்சி கூடவே கூடாது.

சற்று நிதானமாக யோசித்துப் பார்த்தால் அன்பு மிகுந்த பெற்றோரிடத்திலும் சில சமயங்களிலே இந்த வெறுப்புணச்சியின் சாயல் ஒரு விநாடியாவது படிவதுண்டென்பதை நாம் அறியலாம். நீடித்து நிற்கும் வெறுப்பல்ல; ஆனால் குழந்தையால் ஏற்படும் தொந்தரவுகளினால் ஏற்பட்ட மின்னலாய்த் தோன்றி மறையும் வெகுளி உணர்ச்சி. அதைத் தவிர்ப்பதென்பது யாருக்கும் முடியாத காரியமென்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. தாய்க்கு ஒரு சமையம் இது சாத்தியமாகலாம். தாய்மை ஏய்திய பெண்களிடத்திலே ஒரு அபார சக்தி இருக்கின்றது. அது மிக அச்சிரியமானது. அதனால் அவர்களால் அது முடியும் என்றாலும் நான் இதுவரை குழந்தைகளிடம் சில வேளைகளிலாவது கோபத்தைக் காட்டாத தாய்யைப் பார்த்தது இல்லை. கையால் ஒரு சின்ன ஆடி போட்டு விட்டு அக்கணத்திலேயே குழந்தையை அணைத்துக் கொள்ளும் தாயையும், லேசான சூடு சொல் ஒன்றை உச்சரித்து விட்டு அடுத்த கன்னத்திலே அன்பு பொழியும் தாயையும் நான் குறிப்பிட வில்லை. வெறுப்புணச்சியென்ற அலையே தோன்றாத உள்ளமுடைய தாயைத்தான் நான் கண்டதில்லை என்று சொல்லுகிறேன்.

இம்மாதிரி வெகு அரிதாகத் தோன்றும் வெறுப்புணர்ச்சியால் குழந்தையின் உள்ள வளர்ச்சிக்குப் பெரியதொரு தீங்கு ஏற்பட்டுவிடாது.   சில சமயங்களிலே அந்தச் சிறு வெறுப்புணர்ச்சியே நன்மை  பயப்பதாகவும் இருக்கும். தாய் ஏதாவதொரு செயலைக்கண்டு வெறுப்படைகிறாள்  என்றால் குழ்ந்தை அதை விட்டுவிட முயலும். அவ்வகையில் அது நன்மையாகவே முடிகின்றது. மேலும் எப்பொழுதாவது லேசாக உண்டாகும் வெறுப்புணர்ச்சியானது குழந்தையின்  உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து பதியாதவாறு பெற்றோரின் இயல்பான அன்பு அதைத் துடைத்து விடுகின்றது. ஆதலால் அவ்வித வெறுப்புணர்ச்சியைப் பற்றிக் கவலைப் படவேண்டியதில்லை.

ஆனால் யாரிடமாவது இவ்வெறுப்புணர்ச்சி சற்று மிகுந்து காணப்படுமானால்  அதனால் குழந்தைக்குத் தீங்கு விளைகின்றது என்பது நிச்சயம். ஆகவே அதுபற்றி அனைவரும் தெரிந்து கொள்ளவேண்டியது அவசியம்.

குழந்தையிடம் வெறுப்புணர்ச்சி உண்டாவதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. போதுமான ஒய்வு கிடைக்காமல் செய்யும்படியான அதிக உழைப்பும் பலஹீனமும் பொறுமையைச் சீக்கிரம் இழக்கும்படி செய்துவிடுகின்றன. சம்ரட்சணை  செய்ய இயலாத நிலையில் பல குழந்தைகள்  பிறப்பது வெளிப்படையான காரணங்கள் அநேகம் உண்டு. இவற்றோடு மறை உள்ளத்திலிருந்து மறைமுகமாக வேலை செய்யும் காரணங்கள் உண்டு. ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்தபடி ஒரு குழந்தை  அழகாகா இராது; அல்லது அதி தீட்சண்ணியம்  காண்பிக்காது தாய்க்குத்  தன கல்யாண விஷயத்திலேயே திருப்தி ஏற்பட்டிருக்காது. இவைபோன்ற காரணங்கள் எல்லாம் பெற்றோருக்கே தெரியாதபடி மறைவாக அவர்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் அழுந்திக் கிடந்தது கொண்டு வெறுப்புணர்ச்சியை  மேலே கிளப்புகின்றன. இவற்றின் உண்மைகளை அறிந்து கொள்வதால் கூடுமானவரை இவற்றைச் களைய நாம் முயற்சி செய்யலாம்.

குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை பெ.தூரன் அவர்களின் நாட்டுடமையாக்கப்பட்ட புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. இணையத்தில் வாசிக்க இங்கே சுடக்கவும். அச்சில் : குழந்தை மனமும் அதன் மலர்ச்சியும் வெளியீடு : இயல்வாகை, விலை: 75/- குழந்தை உளவியலும் மனித மனமும் (உளவியல் நூல்களின் தொகுப்பு), பெ. தூரன், சந்தியா பதிப்பகம். விலை: 250/-

Leave a comment